"The earthen womb knows unerringly the worth of each of her children". 

Words said by Nikos Kazantzakis in his book "Report to Greco". 

The magnitude of the earth's appeal, the identification of soil and soul as one, and the union between man and nature, all forms a large part of people's life's quest for self discovery.

This post is dedicated to all those wise children who act early to protect our planet Gaia. 

Η κόκκινη παραλία στα Τσόνια...

Μερικές φορές δεν θες να πεις τίποτα... 

Μόνο θες να κοιτάζεις, να ακούς, να νιώθεις... 

Το ίδιο και σήμερα εδώ στα Τσόνια... 

Ένας νεραϊδότοπος στον Κλαπάδο...

 Η βάθρα... 

Ένα μωσαϊκό της φύσης... 

Μία Αμαδρυάδα...

Κι άλλες Αμαδρυάδες... 

Και Νύμφες παντού... 

Λιομάζωμα στην Ερεσό...

Για όλα υπάρχει η πρώτη φορά...  

Το λιομάζωμα ξεκινάει εδώ μέσα φθινοπώρου... και τελειώνει αρχές Νοεμβρίου.

Παρέα μας ένας μαύρος γάτος... 

Στο Χαμάμ του Μεσαγρού...

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που πήγα στο παραδοσιακό Χαμάμ που βρίσκεται στο Μεσαγρό της Λέσβου.

Από τότε έχουν αλλάξει ένα σωρό πράγματα στη ζωή μας, όμως το Χαμάμ παραμένει το ίδιο όμορφο, το ίδιο και η φιλοξενία των ανθρώπων που το έχουν.

Στα Θέρμα Spa...

Μέσα στο λουτρό, στο αγαπημένο μου σημείο, εδώ κάτω από αυτό το παράθυρο... σήμερα. 

Τα πρώτα μανιτάρια φέτος... στην Αγιάσο.

...μεθ΄υσσώπω (ματζουράνα) και οριγάνου μετρίως εψηθέντων. Αβλαβέστατοι μέν ούν των άλλων μυκήτων εισίν ούτοι (βωλίται), δεύτεροι δε μετ΄αυτούς οι αμανίται, των δέ άλλων ασφαλέστερόν εστι μηδ΄όλως άπτεσθαι· πολλοί γάρ εξ αυτών απέθαναν...

     Γαληνός   

Τα κεραμικά μου

Κόρινθος... (Ιανουάριος 2013)

Καράβια βγήκαν στη στεριά
και πιάσανε τα όρη...

Κι αυτός που τα ονειρεύτηκε
τα περιμένει ακόμη...

Ο ισθμός...

Κύματα άμμου...

Απολιθώματα...

Μια φωτογραφία απ΄ τα παλιά...

Να και μια φωτογραφία που είδα τυχαία στο facebook...

Το 1912 αυτοί οι άνθρωποι επέστρεψαν από την Αμερική για να πολεμήσουν υπέρ της πατρίδας τους. Ήταν μετανάστες και η καταγωγή τους ήταν απο τη Στύψη.

Ο τρίτος στη σειρά από αριστερά (επάνω) είναι ο προπαππούς μου, ο Στέλιος Βαλάσης.

Από την Αγιάσο και το Πλωμάρ΄... (φωτογραφίες)

Η Αγιάσος...

Ο καστανιώνας της Αγιάσου...

Κολχικά στον καστανιώνα...

Και μετά πήγαμε στο Πλωμάρι...

Με τον Παναγιώτη...

Για ένα ούζο πλωμαρίου...

Τέλος, πήγαμε σε μια μικρή παραλία της Γέρας για μπανάκι...

On my way to Polichnitos...

 

Η Αχλαδερή... 

Μέσα στη θάλασσα διακρίνονται τα ερείπια της βουλιαγμένης από τον σεισμό  αρχαίας πόλης Πύρρας.

 

 Δεν ξέρω γιατί... αλλά κάθε φορά που διασχίζω τον δρόμο αυτό θυμάμαι τα λόγια του Καβάφη... "ο δρόμος είναι μακρύς, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις".

 

Σε αυτό το κεραμοποιείο έκανα μια στάση για να πάρω λίγο πηλό...

 

Ένα κίτρινο κρινάκι το οποίο συνάντησα στη Βρισά...

Το αχειλοπήγαδο...

Το μικρό λιμάνι στον Άγιο Φωκά...

Μήθυμνα...

Η καινούργια μου γειτονιά στη Μήθυμνα...

Στη Μήθυμνα δεσπόζει 

το κάστρο του Μολύβου

και μ΄ένα καλντερίμι χύνεται

στις βάρκες των ψαράδων

Πέτρα και ξύλο δημιουργούν 

κουτσουμπολιών φωλιές

και τ΄άνθη στις αυλές

ηλικιωμένα χαμόγελα γαλήνης

Αρχέγονα βλέμματα κοιτούν

μέσ΄από πρίσματα βυζαντινά

πτυχές ζωών παρόντος

σαν το σαλκίμι να υφαίνονται

Χειμώνα τόπος έρημος

σα σκηνικό ψυχών

και θέρος πολύχρωμο

από φυλές ανθρώπων

Από το κάστρο κυλά το καλντερίμι

τόπο ορίζοντας αρχαίο

του χρόνου το πινέλο

στο σήμερα οδηγεί

Σε μάτια μέσα ανθίζει το σαλκίμι

και τα χαμόγελα των μουσικών

δονούν την αγορά

Χρωμάτων παλέτα η ζωή

κι ο Μολυβος καμβάς...

 Παύλος Δασίρας

Πολλά θα ήθελα να γράψω για το καινούργιο μου χωριό, τη Μήθυμνα, μήνες τώρα. Τι να πρωτοπώ όμως... Τα λέει όλα ο Παύλος στο ποίημα του, φίλος και συνάδελφος.

Πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις…

Κι ο μεν Δάφνις, ερχόμενος στο πεύκο, ορκίστηκε στον Πάνα πως δεν θα ζούσε μόνος, χωρίς την Χλόη, ούτε μια μέρα, η δε Χλόη - ορκίζεται - στον Δάφνι, μπρόστα στις Νύμφες μπαίνοντας στη σπηλιά, πως δεχόταν να ζήσει και να πεθάνει μαζί του. Τόση όμως ήταν η αφέλεια της Χλόης, σαν κορίτσι που ήταν, ώστε βγαίνοντας απ΄τη σπηλιά, αξίωνε να της δώσει και δεύτερο όρκο λέγοντας του, ¨Δάφνη μου, ο Παν είναι θεός ερωτικός κι άπιστος, αγάπησε την Πίτυ και την Σύριγγα και δεν παύει ποτέ να ενοχλεί τις Δρυάδες και τις Επιμελίδες Νύμφες. Αυτός, κι αν ξεχάσεις τους όρκους σου θα ξεχάσει να σε τιμωρήσει, έστω κι αν πας με περισσότερες γυναίκες απ΄τα καλάμια της σύριγγας, γι΄αυτό να μου ορκιστείς σ΄αυτό εδώ το κοπάδι και σε κείνη την αίγα που σ΄ανάθρεψε, πως δεν θα εγκαταλείψεις την Χλόη, όσο σου μένει πιστή, κι αν ποτέ σε αδικήσω εσένα και τις Νύμφες, να με διώξεις, να με μισήσεις και να με σκοτώσεις σαν να ήμουν λύκος¨.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Λόγγου ¨Δάφνις και Χλόη¨, σε μετάφραση του Απόστολου Γονιδέλλη.

Και μετά ήρθε η Μυρτάλη...

Welcome to Sarlitza Palace... the ghost hotel! (31-3-2012)

Το πολυτελές και ακρεβέστερο ξενοδοχείο "Σάρλιτζα Παλλάς", στη Θερμή της Λέσβου, χτίστηκε το 1909 από τον αφέντη Μουλά Μουσταφά σε σχέδια Γάλλων αρχιτεκτόνων...

Είναι χτισμένο πάνω στα ερείπια του ναού της Θερμίας Αρτέμιδος... η οποία πιστευόταν ότι ήταν η προστάτιδα των ιαματικών πηγών που βρίσκονται ακριβώς δίπλα στο ξενοδοχείο...

Η είσοδος του ξενοδοχείου...

Το εσωτερικό του...

Ένας παλιός νεροχύτης...

Εξερευνώντας το Σάρλιτζα με τον Παναγιώτη...

Πιάνο φάντασμα...

Ένα ξεχασμένο ανοιχτό παράθυρο...

Εξωτερικά βοηθητικά κτήρια...

Η εσωτερική σκάλα...

Η εσωτερική διακόσμηση του Σάρλιτζα σήμερα...

Ο χρόνος, η αδιαφορία και οι σύγχρονοι τυμβωρύχοι το έφεραν, όπως είδατε κι εσείς, στη σημερινή του κατάσταση...