Επιστροφή στα μέρη που αγάπησα...

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος το καλοκαίρι επέστρεψα στο βράχο της Εφταλούς για τα καλοκαιρινά μου μπάνια...

Απέναντι τα μικρασιατικά παράλια και δεξιά το τούρκικο λουτροθεραπευτήριο...

Αλάτι πάνω στο μυθικό βράχο*...

Μια μικρή αποικία οστράκων.

Από την συντροφιά δεν έλειπαν αυτές οι πανέμορφες νύμφες της θάλασσας...

* Εδώ λέγεται πως ο Αχιλλέας έδεσε το καράβι του κατά την διάρκεια της αποστολής των Αχαιών ενάντια της Τροίας.

Η Παλλεσβιακή Έκθεση Κεραμικής και η συμμετοχή του Παναγιώτη...

Με μειωμένο αριθμό συμμετεχόντων κεραμιστών - αγγειλοπλαστών (σε σύνολο 26... οι μισοί δηλαδή σε σχέση με πέρυσι) και επισκεπτών, εγκαινιάστηκε χθες στο Πολύκεντρο Μανταμάδου η Παλλεσβιακή Έκθεση Κεραμικής. Προφανώς ο λόγος των λιγοστών συμμετοχών είναι επειδή η έκθεση διοργανώθηκε ουσιαστικά την τελευταία στιγμή και με χαμηλό προυπολογισμό, πράγμα που δεν επέτρεπε την εξασφάλιση των εξόδων μεταφοράς των τεχνιτών από άλλες περιοχές...

Και μια ευχάριστη έκπληξη για όλους!

Η συμμετοχή του δεκάχρονου Παναγιώτη Λιθοτόμου από την Στύψη, ο οποίος είναι ο πιο μικρός σε ηλικία κεραμίστας στην έκθεση έδωσε μια νότα αισιοδοξίας κι ελπίδας...

Το βραβείο του Παναγιώτη... ένα βιβλίο της Μιμίκας Γιαννοπούλου και της Στέλλας Δεμέστικας για τα εργαστήρια αγγειοπλαστικής του Μανταμάδου, τα "τσκαλαριά"...

Μπράβο γιέ μου!

Και η αφιέρωση που του έκανε στο βιβλίο ο Πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Μανταμάδου Μιχάλης Χατζηδημητρίου...

"Οθέλλος" του Σαιξπηρ, στο κάστρο της Μυτιλήνης...

Ανεβαίνοντας στο βυζαντινό κάστρο... ένα από τα μεγαλύτερα κάστρα του μεσογειακού χώρου.

Λίγο πριν αρχίσει η παράσταση...

Στο κατάμεστο θέατρο, οι ηθοποιοί (βασικοί πρωταγωνιστές) Γιώργος Κιμούλης, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Σμαράγδα Καρύδη και Γωγώ Μπρέμπου, παρουσίασαν την ιστορία του Μαυριτανού "Οθέλλου", που συνιστά ένα από τα πιο σημαντικά έργα του δραματουργού της παγκόσμιας λογοτεχνίας,
Ουίλλιαμ Σαίξπηρ...

Ο υψηλόβαθμος στρατιωτικός "Οθέλλος" (Γιώργος Κιμούλης), έχοντας πέσει θύμα παγίδας του φιλόδοξου υπασπιστή του "Ιάγου" (Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης), σκοτώνει τυφλωμένος από ζήλια τη γυναίκα του "Δεισδαιμόνα" (Σμαράγδα Καρύδη). Το έργο πραγματεύεται την τραγωδία της ζήλιας, της προδομένης εμπιστοσύνης και της εκδίκησης που γεννά ο φόβος του "διαφορετικού"...

Η συγκεκριμένη παράσταση έχει λάβει τόσο θετικές όσο και αρνητικές κριτικές. Η μοντέρνα εκδοχή του έργου, όπως παρουσιάστηκε, άφησε ερωτηματικά σε πολλούς. Προσπαθώντας να το προσαρμόσουν στο "σήμερα", οι σκηνοθέτες της παράστασης Γιώργος Κιμούλης και Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, πειραματίστηκαν με σύγχρονα στοιχεία που σε κάποιους χτύπησαν άσχημα στο μάτι.

Εμένα πάντως μου άρεσε πολύ...

Η έκθεση στο Μουσείο Βρανά...

Καλως ήλθατε...

Περάστε...

Έργο του Γιώργου Συκομιτέλλη... (πάνω)

του Αντώνη Δασύρα...

Αυτά είναι δικά μου...

Και αυτά είναι τα έργα του Παύλου Δασύρα...

Έκθεση ξυλογλυπτικής, κεραμικής και ζωγραφικής στο Μουσείο Βρανά...

Οι υδρόμυλοι της Λιγώνας...

Η κοιλάδα - ρεματιά της Λιγώνας, σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες, ήταν από την αρχαιότητα μια από τις πιο εύφορες περιοχές της βορειοδυτικής Λέσβου. Εδώ εγκαταστάθηκε γύρω στα 1870 η γιαγιά του παππού μου, η Κλεοπάτρα Μανδάνη, όταν παντρεύτηκε τον γαιοκτήμονα Λευτέρη Μανδάνη. Ήταν κόρη του Χιώτη* και είχε στην ιδιοκτησία της έναν υδρόμυλο (τον οποίο δούλευε η ίδια), και είναι ο πιο καλοδιατηρημένος της περιοχής. Σήμερα ανήκει στον Δημήτρη Μανδάνη και είναι γνωστός με την ονομασία "ο μύλος της Πάτρας" (φωτο. 1).

Οι υδρόμυλοι στη Λέσβο συναντώνται κατά ομάδες μέσα σε κοιλάδες και σε άλλα μέρη. Στη Λιγώνα εντοπίζεται ο πρώτος υδρόμυλος κοντά στις νερομάνες. Οι επόμενοι είναι χτισμένοι μέσα στη μαγευτική ρεματιά κάθετα στη διαδρομή του νερού, του οποίου σώζεται μεγάλο μέρος. Πρόκειται για ένα σύστημα εκμετάλλευσης του νερού που έδινε ενέργεια σε δεκαοκτώ υδρόμυλους, για να καταλήξει σε άρδευση του κάμπου και ύδρευση του οικισμού.

Έως την αρχή χρήσης της ατμομηχανής, η υδρενέργεια ήταν η μόνη πηγή παραγωγής ενέργειας εκτός της αιολικής. Το σύστημα αυτό της κατανομής του νερού ήταν πάντοτε η αφορμή για οξείες προστριβές ανάμεσα στους μυλωνάδες, αλλά και καμιά φορά και με τους αγρότες της περιοχής της Λιγώνας, που το χρησιμοποιούσαν για άρδευση. Οι προστριβές έφταναν συχνά μέχρι τα καφενεία των γύρω χωριών όπως της Πέτρας, του Βαφειού και της Στύψης, και αποτελούσαν την είδηση της ημέρας. Η παρέμβαση του χωροφύλακα ήταν ημερήσια διάταξη.

* Ονομαζόταν Χιώτης επειδή ήρθε στη Λέσβο από την Χίο, το 1822. Ήταν εκείνη η χρονιά όταν έγινε η σφαγή της Χίου και ο τουρκικός στόλος κατάστρεφε και έκαιγε τα πάντα για σαράντα μέρες (από τις 22 Μαρτίου), προσπαθώντας να παραδειγματίσει τους υπόλοιπους Έλληνες. Η μητέρα του τον έστειλε στη Λέσβο όταν εκείνος ήταν ακόμη βρέφος, για να τον γλιτώσει από σίγουρο θάνατο. Από τότε πήρε το όνομα "Χιώτης" και ακόμη σήμερα στη Στύψη, αλλά και στο Υψηλομέτωπο, υπάρχουν απόγονοί του με το επίθετο Χίου ή Χιώτης.

Φιδόχορτο

Ανήκει στην οικογένεια των Αρωδών (Araceae). Είναι πολυετής πόα, ύψους 20-40 εκ., χωρίς υπέργειο βλαστό. Φυτρώνει σε μέρη σκιερά και υγρά, που δεν τα βλέπει πολύ ο ήλιος. Τα φύλλα του είναι μεγάλα, ωοειδή, καρδιοειδή, πολύ φαρδύτερα στη βάση με δύο "αυτιά" δεξιά και αριστερά και είναι γυαλιστερά. Ο μίσχος είναι μακρύς και λεπτός με πορφυρά στίγματα.

Τ' άνθη του βγαίνουν πολλά μαζί μέσα σε προστατευτικό μεγάλο φύλλο, που φέρει κάθετες ραβδώσεις, το "βράκτιο" το οποίο μοιάζει με κεφάλι φιδιού ή με χειρολαβή γκλίτσας. Στο κατώτερο μέρος είναι ανοικτοπράσινο με κοκκινωπές ραβδώσεις, ενώ στο ανώτερο σκουροπράσινο ή πορφυροκαφέ. Τα άνθη είναι μονογενή χωρίς περιάνθιο, τα κατώτερα 4-5 είναι θηλυκά και τα υπόλοιπα αρσενικά.