Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2012

Από την Αγιάσο και το Πλωμάρ΄... (φωτογραφίες)

Η Αγιάσος...
Ο καστανιώνας της Αγιάσου...
Κολχικά στον καστανιώνα...
Και μετά πήγαμε στο Πλωμάρι...
Με τον Παναγιώτη...
Για ένα ούζο πλωμαρίου...



Τέλος, πήγαμε σε μια μικρή παραλία της Γέρας για μπανάκι...

Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2012

On my way to Polichnitos...

Η Αχλαδερή... 
Μέσα στη θάλασσα διακρίνονται τα ερείπια της βουλιαγμένης από τον σεισμό  αρχαίας πόλης Πύρρας.

 Δεν ξέρω γιατί... αλλά κάθε φορά που διασχίζω τον δρόμο αυτό θυμάμαι τα λόγια του Καβάφη... "ο δρόμος είναι μακρύς, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις".

Σε αυτό το κεραμοποιείο έκανα μια στάση για να πάρω λίγο πηλό...

Ένα κίτρινο κρινάκι το οποίο συνάντησα στη Βρισά...

Το αχειλοπήγαδο...

Το μικρό λιμάνι στον Άγιο Φωκά...


Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου 2012

Μήθυμνα...

Η καινούργια μου γειτονιά στη Μήθυμνα...


Στη Μήθυμνα δεσπόζει 
το κάστρο του Μολύβου
και μ΄ένα καλντερίμι χύνεται
στις βάρκες των ψαράδων

Πέτρα και ξύλο δημιουργούν 
κουτσουμπολιών φωλιές
και τ΄άνθη στις αυλές
ηλικιωμένα χαμόγελα γαλήνης

Αρχέγονα βλέμματα κοιτούν
μέσ΄από πρίσματα βυζαντινά
πτυχές ζωών παρόντος
σαν το σαλκίμι να υφαίνονται

Χειμώνα τόπος έρημος
σα σκηνικό ψυχών
και θέρος πολύχρωμο
από φυλές ανθρώπων

Από το κάστρο κυλά το καλντερίμι
τόπο ορίζοντας αρχαίο
του χρόνου το πινέλο
στο σήμερα οδηγεί

Σε μάτια μέσα ανθίζει το σαλκίμι
και τα χαμόγελα των μουσικών
δονούν την αγορά

Χρωμάτων παλέτα η ζωή
κι ο Μολυβος καμβάς...

 Παύλος Δασίρας


Πολλά θα ήθελα να γράψω για το καινούργιο μου χωριό, τη Μήθυμνα, μήνες τώρα. Τι να πρωτοπώ όμως... Τα λέει όλα ο Παύλος στο ποίημα του, φίλος και συνάδελφος.


Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου 2012

Πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις…


Κι ο μεν Δάφνις, ερχόμενος στο πεύκο, ορκίστηκε στον Πάνα πως δεν θα ζούσε μόνος, χωρίς την Χλόη, ούτε μια μέρα, η δε Χλόη - ορκίζεται - στον Δάφνι, μπρόστα στις Νύμφες μπαίνοντας στη σπηλιά, πως δεχόταν να ζήσει και να πεθάνει μαζί του. Τόση όμως ήταν η αφέλεια της Χλόης, σαν κορίτσι που ήταν, ώστε βγαίνοντας απ΄τη σπηλιά, αξίωνε να της δώσει και δεύτερο όρκο λέγοντας του, ¨Δάφνη μου, ο Παν είναι θεός ερωτικός κι άπιστος, αγάπησε την Πίτυ και την Σύριγγα και δεν παύει ποτέ να ενοχλεί τις Δρυάδες και τις Επιμελίδες Νύμφες. Αυτός, κι αν ξεχάσεις τους όρκους σου θα ξεχάσει να σε τιμωρήσει, έστω κι αν πας με περισσότερες γυναίκες απ΄τα καλάμια της σύριγγας, γι΄αυτό να μου ορκιστείς σ΄αυτό εδώ το κοπάδι και σε κείνη την αίγα που σ΄ανάθρεψε, πως δεν θα εγκαταλείψεις την Χλόη, όσο σου μένει πιστή, κι αν ποτέ σε αδικήσω εσένα και τις Νύμφες, να με διώξεις, να με μισήσεις και να με σκοτώσεις σαν να ήμουν λύκος¨.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Λόγγου ¨Δάφνις και Χλόη¨, σε μετάφραση του Απόστολου Γονιδέλλη.


Και μετά ήρθε η Μυρτάλη...

Σάββατο 31 Μαρτίου 2012

Welcome to Sarlitza Palace... the ghost hotel! (31-3-2012)

Το πολυτελές και ακρεβέστερο ξενοδοχείο "Σάρλιτζα Παλλάς", στη Θερμή της Λέσβου, χτίστηκε το 1909 από τον αφέντη Μουλά Μουσταφά σε σχέδια Γάλλων αρχιτεκτόνων...

Είναι χτισμένο πάνω στα ερείπια του ναού της Θερμίας Αρτέμιδος... η οποία πιστευόταν ότι ήταν η προστάτιδα των ιαματικών πηγών που βρίσκονται ακριβώς δίπλα στο ξενοδοχείο...

Η είσοδος του ξενοδοχείου...

Το εσωτερικό του...

Ένας παλιός νεροχύτης...

Εξερευνώντας το Σάρλιτζα με τον Παναγιώτη...

Πιάνο φάντασμα...

Ένα ξεχασμένο ανοιχτό παράθυρο...

Εξωτερικά βοηθητικά κτήρια...

Η εσωτερική σκάλα...

Η εσωτερική διακόσμηση του Σάρλιτζα σήμερα...

Ο χρόνος, η αδιαφορία και οι σύγχρονοι τυμβωρύχοι το έφεραν, όπως είδατε κι εσείς, στη σημερινή του κατάσταση...

Πέμπτη 15 Μαρτίου 2012

Παρασκευή 9 Μαρτίου 2012

Οι αιώνιοι νόμοι...

The butterfly chase... έργο της Berthe Morisot

Θυμήθηκα κάποιο πρωί, που είχα πετύχει σ’ ένα πεύκο ένα κουκούλι πεταλούδας, τη στιγμή που έσκαζε το τσώφλι κι ετοιμάζουνταν η μέσα ψυχή να προβάλει. Περίμενα, περίμενα, αργούσε, κι εγώ βιαζόμουν∙ έσκυψα τότε πάνω της κι άρχισα να τη ζεσταίνω με την ανάσα μου. Τη ζέσταινα ανυπόμονα, και το θάμα άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά μου, με γοργό παρά φύση ρυθμό∙ το τσώφλι άνοιξε όλο, η πεταλούδα πρόβαλε. Μα ποτέ δε θα ξεχάσω τη φρίκη μου: τα φτερά της έμεναν σγουρά, αξεδίπλωτα, όλο της το κορμάκι έτρεμε και μάχουνταν να τα ξετυλίξει, μα δεν μπορούσε∙ μαχούμουν κι εγώ με την ανάσα μου να τη βοηθήσω. Του κάκου∙ είχε ανάγκη από υπομονετικό ωρίμασμα και ξετύλιγμα μέσα στον ήλιο, και τώρα πια ήταν αργά∙ η πνοή μου είχε ζορίσει την πεταλούδα να προβάλει πριν της ώρας, ζαρωμένη κι εφταμηνίτικη. Βγήκε αμέστωτη, κουνήθηκε απελπισμένη, και σε λίγο πέθανε στην απαλάμη μου.

Το πουπουλένιο κουφάρι αυτό της πεταλούδας θαρρώ πως είναι το μεγαλύτερο βάρος που έχω στη συνείδησή μου. Και να, σήμερα κατάλαβα βαθιά: είναι θανάσιμο αμάρτημα να βιάζεις τους αιώνιους νόμους∙ έχεις χρέος ν’ ακολουθάς τον αθάνατο ρυθμό μ’ εμπιστοσύνη.

N. Καζαντζάκης, Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά